Twee weken geleden ben ik naar deze tijdelijk ruimte aan de Czaar Peterstraat verhuisd. Mijn zaak in Ethiopische koffie- en theespecialiteiten is in 2007 in dezelfde straat op nummer 130 geopend. Hopelijk ga ik over anderhalf jaar terug naar die plek. Drie jaar geleden was al bekend dat er gerenoveerd zou worden en dat de huisvesting tijdelijk zou zijn. Ik heb toen een risico genomen. Ik zou drie keer moeten investeren: bij vestiging in de Czaar Peterstraat, bij verhuizing naar een tijdelijke lokatie en als ik straks weer terugga. De planning van de renovatie is uitgelopen en dat kost alle ondernemers in de straat geld. Eigenlijk zou dit jaar alles klaar zijn. De aangeboden, alternatieve lokatie op de Veemarkt heb ik geweigerd. Dat is een industrieterrein, daar lopen mensen niet spontaan binnen. Gelukkig ik heb nu toch een tijdelijke ruimte in de Czaar Peterstraat gevonden. Ik ben niet al te ver weggegaan, de hele buurt weet me nog te zitten.

Ik moet het nu wel vooral hebben van de koffieverkoop, niet zozeer van de cadeautjes die ik ook verkocht. Ik kan klanten goed adviseren over koffieproducten. Ik ben opgegroeid in Ethiopië en had daar bij mijn huis een koffiestruik. Ik weet dus veel van Ethiopische koffiebonen en daarom is het voor mij makkelijker om het product om hier op de markt te brengen. Het is ook een goed product: de prijs-kwaliteitverhouding is perfect. Deze koffie kost in de binnenstad 20 tot 23 euro; bij mij 14 euro. Ik heb zelfs een Nespresso-variant van mijn Ethiopische koffie. Mijn koffievoorraad haal ik uit België. Ik kan wel rechtstreeks uit Ethiopië importeren, maar dat is voor mij geen optie. Die import moet je in grote containers vervoeren en zo groot ben ik niet. Mijn andere producten importeer ik wel direct uit Ethiopië: textiel en Ethiopische muziek. Mijn aardewerk serviezen zijn fair trade. Ik kan hier niet alles uitstallen, het is hier te klein. Of de omzet blijft zoals in de winkel, is nog even afwachten. Het is moeilijk nu, maar ik moet even doorbijten.

Vóór Kaffa heb ik Buna Bet, een Ethiopische koffiewinkel in de Van Woustraat, mede opgezet. In 1987 kwam ik als vluchteling naar Nederland. Nadat ik Nederlands had geleerd, ging ik bedrijfseconomie studeren. Na drie jaar bij Buna Bet wilde ik voor mezelf beginnen. Ik wist dat het heel vermoeiend, maar ook heel bevredigend zou zijn om mijn eigen zaak te hebben. De start in deze buurt was iets makkelijker dan die in de Van Woustraat: ik woon al 15 jaar op Oostenburg, woon samen met een Nederlandse vrouw en mijn kinderen gaan naar de basisschool Oostelijke Eilanden (BOE). Mijn eerste klanten waren de vaders en moeders van de kinderen uit hun klas. De leraren van die school kwamen hier ook koffie halen. Dat was een goede introductie. Daarna kwamen ook anderen. Ik ken de meeste mensen dus persoonlijk uit de buurt. Ik heb veel vaste klanten, die drinken alleen maar mijn koffie. Ze zijn een beetje verslaafd. In augustus ga ik altijd een maand met vakantie. Ik waarschuw mijn vaste klanten van tevoren, zodat ze een voorraad kunnen inslaan. Enkelen komen helemaal uit de Pijp, anderen fietsen langs. Dit is een goede route.